augustus 6, 2012
Nooit eerder had ik daar bij stilgestaan, tot ik met schaamte aan mijn eigen vroegere stilzwijgen terugdacht. Blijkbaar houden veel vrouwen nog steeds hun mond over seksistische praktijken alsof ze er zelf een aandeel in hebben gehad. Al was het maar omdat ze op een bepaald moment op een bepaalde plek waren of bepaalde kleren droegen? Al snel maakte mijn laconieke ‘What’s new?’ plaats voor een bezorgde ‘What’s next?’ Alles verhullende kleding en de blik nederig op de stoeptegels gericht? Nee toch?
juli 13, 2012
“Mama is hier!” brult ze ondertussen, alsof ze het eigenlijk tegen de cassière aan de verste kassa heeft in plaats van tegen haar zoon een paar meter verderop. Geen greintje warmte of gevoel te bespeuren. Enkel een geïrriteerde vermoeidheid die volgens mij ieder moment in een blinde razernij zou kunnen ontsteken. Ik wil er niet aan denken wat er dan staat te gebeuren en word zelf intussen ook enigszins overmand door een licht geïrriteerde vermoeidheid. Waar staat die verrekte kefir nou?
juli 2, 2012
Bijna zo irritant als klantendiensten, waar ze pas na een seizoen of drie van Vivaldi opnemen, als ze al opnemen, of waar je in het slechtste geval zelfs nooit een levende ziel aan de lijn krijgt terwijl je je wezenloos loopt de duwen op alle verschillende cijfertjes die je gezwind én volautomatisch van het kastje […]
juni 25, 2012
Als in trance bleef ik alleen achter in een van de zalen en gehypnotiseerd liep ik naar een groot en donker schilderij dat mij naar zich toe leek te zuigen. Hoewel iets in mij zei dat er vast strenge regels golden in dit statige gebouw met al die imposante kunstwerken, kon ik niet anders dan mijn hand uitstrekken om voorzichtig met mijn vingertoppen over de fascinerende oneffenheden op het schilderij te gaan.
juni 18, 2012
In tegenovergestelde richting passeerde een heerschap dat een eerder dakloze indruk op mij maakte, al ben je daar natuurlijk nooit helemaal zeker van. Waar ik wel zeker van was, was dat de potentiële dakloze nogal beschonken over de stoep zwalpte dus hield ik voor de zekerheid mijn ogen alvast strak op de stoeptegels gericht. Je weet maar nooit met dronken meneren die mogelijk wel meerdere computersystemen tegen zich hebben gehad en daarom noodgedwongen de straat zijn opgebonjourd. Een mens zou van minder gevaarlijk over straat zwalpen.
juni 11, 2012
Ze vraagt zich af hoe lang het juist geleden is maar weet het niet precies. Ongeveer 20 jaar moet het zijn, zover is ze gekomen. Wat zoveel wil zeggen als dat ze elkaar hun half leven al niet meer hebben gezien. Of gesproken. Hoe vertel je een half leven terwijl je intussen een bloederige steak verorbert?
juni 5, 2012
De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik wel eens durf te vergeten dat ik zelf ook deel uitmaak van het fenomeen ‘natuur’. Bijgevolg benader ik dat fenomeen dus soms als iets dat je in je agenda inplant. Zoals: een avondje naar de cinema, maar dan: een middagje natuur opdoen. Met een start- en einduur […]
mei 31, 2012
Maar wat me nog het meest stoort aan deze onheilsberichten die voornamelijk angst voeden, en op die manier trouwens (kankerverwekkende!) stress kunnen veroorzaken, is de illusie dat, als je niets doet dat ‘slecht’ voor je is, je het eeuwige leven is beschoren. Om het cru te stellen: van leven gaan we uiteindelijk dus allemaal dood.
mei 29, 2012
‘Wat zou je deze dag nog absoluut doen en zeggen, als je wist dat dit de laatste dag van je leven zou zijn?’ Het was een tijdlang de favoriete vraag die ik mezelf én willekeurige passanten stelde. Liefst wanneer ze er niet op bedacht waren. De uiteenlopende antwoorden konden variëren van het verorberen van bergen lievelingsvoedsel, […]
september 10, 2012
1